DRAPERIA ANTYCZNA

zupa_gulaszowa_z_papryka_i_pomidorami_4_-_kopia

Wysuwano różne hipotezy, utrzymując, że jest to skośnie założony peplos z „od­rzutką”; w innych artykułach po­dawano rekonstrukcje skrojonych ze skosu i wycinków koła pelery­nek, przy pomocy których udawało się osiągnąć zbliżone do archaicznych rzeźb efekty drobnych fałdów. Najbliższy historycznej prawdy jest rezultat studiów nad draperią antyczną, a szczególnie nad układem archaicznego himationu kobiecego, publikowany przez Heuzeya. W przekonywających, prostych rekonstruk­cjach draperii, ułożonej na manekinie, widzieć można ostatecznie.Autor przyjął zasadę, że każdy ubiór grecki ma zawsze formę prostokąta, w jakiej zdejmuje się tkaninę z warsztatu, i przeprowadził szereg prób udfapowania himationów prosto­kątnych.Studia swe rozpoczął od najbardziej czytelnego układu symetrycznego na jednym z posągów kory  upiętego fibulami na obydwu ramionach.

CHITON KRÓTKI

pobrane

Chiton krótki, zapewne lniany, nie przepasany, jest ubiorem Tezeusza stojącego przed włosy, zwijając je w wałek niego przyczółka świątyni Zeusa w Olimpii.Ateną i Amfilrytą na słynnej czarze Eufroniosa (Luwr). Wełniane chitony męskie, o wąskim kroju z krótkimi rękawami, znane z de­koracji pałacu w Mykenach, przetrwały w ubiorach ubogiej ludności miejskiej i chłopów, którzy dysponowali własnym surowcem i mogli na potrzeby rodziny wykonywać wszelkie tkaniny wełniane. Krót­kie chitony wełniane, w modzie ogólnej znane z zabytków sztuki pojawiły się dopiero po wojnach perskich.Fryzury męskie okresu archaicznego miały kunsztownie ułożo­ne loki nad czołem; włosy kręte, długie spadały na kark (61). Czasem we fryzurach męskich daje się zauważyć oddzielenie pas­ma włosów sterczących w tyle głowy i owiniętych u nasady taśmą. Przy pełnym zaroście i gęstej brodzie wąsy były słabo zazna­czane lub nawet golone. 

DEKORACJE MALARSKIE

7462467688_9cacd43755_ancient_world_net

Najdokładniejszy obraz ubiorów ar­chaicznych dają dekoracje malarskie czerwonofigurowych naczyń w okresie lat 530-480 p n e W licznych kompozycjach figuralnych występują charakterystyczne ozdobne lniane ubiory męskie udrapowanym płaszczem. Długie chitony okrywające stopy nosili Giecy pochodzenia jońskie- go, były to ubiory zbytkowne i uroczyste. Według ustalonego w Grecji zwyczaju w długich chitonach występowali też muzycy grający na lutni lub flecie. Jako strój uroczysty długi chiton przysługiwał woźnicom, którzy brali udział w igrzyskach w zawodach zaprzęgów, jak to widzimy na posągu zwy­cięskiego woźnicy, wykonanym po wojnach perskich (muzeum w Delfach). Sztuka archaiczna przed­stawiała zawsze w długich chitonach bogów greckich: Zeusa, Posejdona, Dionizosa. 

ROZPATRUJĄC UBIORY GRECKIE

pobrane (1)

Okres hellenistyczny przez bliskie kontakty ze Wschodem i wysoki poziom rzemiosł w Grecji cechuie w ubiorach wielka dba ość o dobór tkanin cienkich i barwionych; również wzmaga się na nowo pod wpływem Wschodu wzorzystość tkanin i zdobienie ich haftem wchodzi rowmeż do mody.Rozpatrując ubiory greckie należy wziąć pod uwagę następujące okresy: archaiczny, około 500—480 p. n. e.; klasyczny, 480 p. n. e. do końca IV w.; hellenistyczny, do r. 146 p. n. e. (tj. o utraty niepodległości przez Grecję); i z okresu panowania rzymskiego.Najwcześniejsze ubiory męskie w Grecji pozwalają odtworzyć szczegóły, zachowane w poezjiHomera w połączeniu z zabytkami sztuki archaicznej, zwłaszcza z malowanymi naczyniami w tech­nice czarnofigurowej i wczesnego okresu malarstwa czerwonofigurowego. Najstarszą częścią odzieży greckiej był płaszcz męski chlaina, drapowany na gołym ciele tylko przy okryciu bioder przepaską.

W PÓŹNIEJSZYM OKRESIE KLASYCZNYM

przeglad_bogow_greckich

W Koryncie, gdzie była tradycja zdobienia naczyń mo­tywami zwierząt kroczących szeregiem, wyrabiano również tkaniny z tymi ornamentami. Pod wpły­wem Wschodu wprowadzono do tkanin greckich motywy zwierząt fantastycznych, jak gryfy, hipo- kampy i uskrzydlone konie. Okazy z tymi motywami występują również wśród fragmentów zna­lezionych w Rosji. W późniejszym okresie klasycznym w ubiorach greckich tkaniny o skomplikowanych motywach nie były już używane, lecz przeznaczano je do celów dekoracyjnych. W tkaninach jednobarwnych, używanych przede wszystkim w okresie klasycznym w V w. p. n. e., wprowadzali tkacze greccy uroz­maicenie, posługując się umiejętnie możliwościami faktury tkackiej.